Allereerst, en dit klinkt misschien wat voor de hand liggend, mag de opvoeding nooit schadelijk zijn. Het moet passend zijn bij de sociaal- emotionele ontwikkeling van ons kind. Het mag hun gevoel van veiligheid nooit ondermijnen. In principe moet je jezelf afvragen: pak ik het zo anders aan, dat het schadelijk is voor mijn kind. Zo niet, dan, dan kun je het gewoon zien als een andere manier van handelen. En kun je je partner dus steunen en zeggen: ‘Oké, nou, mijn kind leert gewoonweg andere dingen van andere mensen’.

Ten tweede, als twee ouders heel verschillende regels hanteren, kan dit verwarrend zijn als het kind hierdoor niet meer weet wat hij nu wel of niet mag.  Het is bijvoorbeeld verwarrend als vader aangeeft dat een kind spelletjes mag spelen op een telefoon tijdens het ontbijt, als moeder aangeeft dat dit niet mag.  Als onze kinderen telkens zelf moeten achterhalen wat nu eigenlijk de grenzen zijn, dan kost dit hen onnodig veel energie. Energie die niet naar hun natuurlijke ontwikkeling kan gaan.
Over het algemeen is consistentie het meest behulpzaam in de eerste twee levensjaren. Tijdens deze levensjaren zijn gewoontes en schema’s  erg belangrijk voor onze kinderen.  Je wilt niet dat de ene ouder een totaal ander voedings- of slaapschema hanteert dan de andere ouder.

Ten derde, ouders moeten elkaar nooit en te nimmer ondermijnen. Of bevechten in het bijzijn van de kinderen. Dit is ontzettend schadelijk voor onze kinderen. Het ondermijnt hun gevoel van veiligheid en brengt schade toe aan hun sociaal en emotionele ontwikkeling. Het is doorgaans echt geen probleem wanneer ouders van elkaar verschillen op een aantal zaken. Maar als dit jullie relatie ondermijnt en leidt tot conflincten die voelvaar zijn voor de kinderen, hebben we echt een probleem.

Vaders en moeders hanteren sowieso vaak een iets andere stijl. Vaders spelen doorgaans meer met hun kind. En proberen kinderen uit te dagen tot het verleggen van grenzen. Tot zelfstandigheid. Tot het nemen van risico’s om hun slagingskansen in het leven te vergroten. Terwijl moeders hun kinderen  juist helpen te floreren door hun gevoel van veiligheid te vergroten. Door echt nabij te zijn.

En dan nu de grote vraag: wat moet je doen als je niet tevreden bent met de opvoeding van je partner. Wat dan? Wacht vooral even tot je gekalmeerd bent en benader hem of haar dan rustig/nieuwsgierig, vooral niet aanvallend
Stel je vooral niet op als ‘de deskundige’.
Zeg bijvoorbeeld:  Toen ik je eerder X zag doen, begon ik me zorgen te maken over Y. 

Of zeg: ik zag dat je X deed. Kun je mij uitleggen wat maakte dat je het op die manier aanpakte? Deze aanpak voorkomt dat jouw partner defensief wordt. En als je openstaat voor de uitleg, verrast deze jou wellicht. Mogelijk heeft jouw partner een hele mooie reden.

Maar wat als jij ziet dat jouw partner iets doet, waarvan je weet dat het schade toebrengt aan jullie kind? Hij of zij verheft zijn stem teveel bijvoorbeeld of zegt onverhoopt kwetsende dingen. Wees dan steunend aan jouw kind, zonder jouw partner op dat moment aan te vallen. Dit geeft jouw kind enkel meer stress. Beter is op dat moment een arm om jouw kind heen te slaan. Een knipoog te geven. Nabijheid te bieden. Warmte en liefde uit te stralen. Gewoonweg steunend te zijn.

En ga hierna vooral in gesprek met jouw kind
Heeft jouw partner bijvoorbeeld moeite met het in bedwang houden van zijn emoties door stress op het werk bijvoorbeeld,  benoem dit ook gewoon naar jouw kind. Zo voorkom je dat jouw kind het gedrag van jouw partner op zichzelf betrekt. Heel belangrijk.
‘Je weet dat papa veel van jou houdt. Papa heeft veel stress op zijn werk en reageert hierdoor anders dan dat je van hem gewend bent. hij wordt sneller boos en zegt dan dingen die jou kwetsen. Dat vind ik heel naar voor je. En ik snap heel goed dat dit jou verdrietig maakt.

En als laatste: vergeet ook vooral niet om jouw partner te complimenteren als hij/zij iets doet wat je leuk vindt. Deze waardering doet wonderen en maakt dat je openstaat voor elkaar.